โรงเรียนประจำ ที่ไม่มีวันลืม

โรงเรียนประจำ ที่ไม่มีวันลืม

เรื่องราวในครั้งนี้เป็นเหตุการณ์ของรุ่นน้องคนนึงของเราเองค่ะ อย่างที่บอกว่าโรงเรียนของเรานั้นเป็นโรงเรียนประจำ ในทุกเช้าของการมาเข้าแถวคือต้องมาให้ทันเวลา อย่ามาสาย นักเรียนคนไหนที่ถูกจับได้ว่ามาสายหรือโดดเข้าแถวตอนเช้าก็จะถูกมาทำโทษหน้าเสาธง แน่นอนว่าต้องเป็นอะไรที่น่าอับอาย และในวันหนึ่งรุ่นน้องของเราได้แอบโดดเข้าแถวตอนเช้าและขอไม่ลงไป เพราะนางยังแต่งตัวไม่เสร็จ ทำให้ลงไปไม่ทัน เพื่อนร่วมห้องก็บอกว่า “..วันนี้มีอาจารย์เวรขึ้นมาตรวจนะ ไม่กลัวโดนจับได้หรอ..”  รุ่นน้องของเรา(นางชื่อกิ้ฟ)ก็บอกกับเพื่อนร่วมห้องนอนว่า  “..งั้นเราจะแอบในตู้เสื้อผ้านะ พวกแกล็อกตู้ไว้นะ จะได้ทำเหมือนว่าไม่มีใครอยู่..”

ตอนนั้นเราก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วยเลยถามน้องไปว่า “..เข้าแถวกันนานนะ จะรอได้หรอ ในตู้มันร้อนนะเว้ย..” กิ้ฟก็ยืนยันจะแอบในตู้ แถมกำชับว่าให้ล็อกตู้ไว้ แล้วกิ๊ฟก็บอกว่า “..เข้าแถวเสร็จแล้ว อย่าลืมรีบมาเปิดให้ด้วยนะ !…” พอคุยกันจบ เสียงกริ่งเข้าแถวเริ่มดัง พวกเราทุกคนก็รีบจัดแจงยัดนางกิ้ฟเข้าตู้ (ขอเกริ่นเรื่องตู้เสื้อผ้าก่อนนะคะ ลักษณะของตู้เสื้อผ้าจะเป็นแบบเดียวกันหมด เป็นของทางโรงเรียนที่ได้จัดไว้ให้ เป็นตู้ไม้ประตูสองบานสีขาว)

พอเสียงกริ่งดังเราทุกคนก้อรีบวิ่งลงไปเข้าแถว สักประมาณเกือบชั่วโมงได้ ทุกคนก็เป็นห่วงกิ้ฟกลัวว่ามันจะหายใจไม่ออก เพราะตู้เสื้อผ้าเล็กและอบ แต่ก็พอมีช่องไว้ให้หายใจ ตอนนั้นเราเองก็เป็นห่วงกิ้ฟมาก ก็มองหน้ากับพวกน้องๆด้วยความกะสับกะส่าย และเวลาก็มาถึงค่ะ พอหมดเวลาเข้าแถวพวกเราก้อรีบวิ่งขึ้นหอกันเลย น้องๆ ก็รีบเอากุญแจไขนางออกมา แต่พอเปิดออกมาภาพที่เห็นทำให้เราทุกคนช็อคมาก เพราะกิ๊ฟอยู่ในสภาพที่เหงื่อแตกท่วมตัวและหายใจรวยริน

ตอนนั้นคิดว่านางจะขาดใจตาย เลยรีบดึงกิ้ฟออกมาจากตู้ รีบหายาดม ยาหม่อง เปิดพัดลมให้ สักพักนางก็ร้องให้ออกมาดังๆเลยค่ะ จนเรากับรุ่นน้องที่เป็นเพื่อนร่วมห้องนอนกิ้ฟต้องรีบปิดปากนาง กลัวว่าคนอื่นหรืออาจารย์จะได้ยินและรู้เข้า ตอนนั้นกิ๊ฟยังคงร้องให้ไม่หยุดและก็ตัวสั่น ทำหน้าหันรีหันขวางเหมือนกลัวอะไรซักอย่าง เราก็ถามนางค่ะ “..กิ้ฟเป็นอะไร ใจเย็นๆตั้งสติก่อน พวกพี่มาแล้ว..” นางก็กอดเราใหญ่เลย และนางก็บอกว่าออกไปจากห้องนี้ก่อนได้มั้ย ? ตอนนั้นเราก็มองหน้ากัน ก็พากันลงไปชั้นล่าง

นางก็เริ่มเล่าว่าตอนที่ทุกคนลงไปหมดแล้วและปิดประตูห้อง บรรยากาศภายในตู้มันก็มืดๆอบๆ แต่ยังดีที่ยังพอมีช่องจากประตูของตู้เสื้อผ้าให้พอได้มองเห็นและหายใจได้ ซึ่งจะอยู่เหนือกว่าหน้าผากหน่อยนึง นางก็มองออกจากช่องของตู้ ผ่านไปประมาณ 20 นาที ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีคนเดินผ่านหน้าห้อง (ตู้ที่กิ๊ฟแอบติดกับประตูทางเข้าห้อง แต่ประตูปิดอยู่) ตอนที่ได้ยินเสียงเดินนั้นดังมาก ในใจก็คิดแล้วว่าต้องเป็นอาจารย์เวรที่ชอบมาจับเด็ก นักเรียนที่โดดเข้าแถวแน่ๆ กิ๊ฟเล่าว่า ก็แอบๆมองว่าประตูจะเปิดมั้ยสักพักประตูก็เปิดดัง “แอ๊ดดดด…” นางบอกนางลุ้นมากแต่ก็ไม่กล้าแอบมองผ่านช่อง เลยนั่งลงยองๆในตู้เพื่อคอยฟังเสียง ชั่ววินาทีนั้นกลัวว่าจะโดนจับได้อย่างเดียว นางเลยนั่งเงียบๆร้อนๆอยู่อย่างนั้น

สักพักเสียงเดินของใครบางคนซึ่งกิ๊ฟเข้าใจว่าเป็นอาจารย์น่ะแหล่ะ ยังคงเดินวนเวียนอยู่แบบนั้นภายในห้อง เพราะเสียงเดินลงส้นเท้าหนักและดังมาก กิ๊ฟก็สงสัยว่าถ้าไม่เจอใคร แล้วทำไมยังไม่ออกไป แถมเสียงเดินนั้นก็ยังมาวนเวียนอยู่ตรงแถวๆตู้ที่กิ๊ฟแอบอยู่  กิ๊ฟเลยค่อยๆลุกยองๆเพื่อจะแอบมองลอดช่องของประตูตู้

แต่เมื่อนางมองออกไปก็พบว่าเป็น ผู้หญิงคนนึงผมยาวปะบ่า ปิดหน้าปิดตา ใส่ชุดคอกลมสีขาวเก่า สวมกระโปรงดำ เธอคนนั้นกำลังเดินก้มหน้าและเดินกลับไปกลับมาอยู่ระหว่างหน้าตู้ที่กิ้ฟแอบอยู่ ในใจกิ๊ฟตอนนั้นคิดว่าถ้าเป็นอาจารย์มาตรวจ ถ้าไม่เจออะไรก็ควรจะลงไปได้แล้วไม่ใช่หรอ ! ในขณะที่นางคิดไปสายตาก็มองตามผู้หญิงคนนั้นไปด้วย แต่สักพักเหมือนเธอคนนั้นจะรู้ความคิดนาง ผู้หญิงคนนั้นอยู่ๆก็หยุดเดิน กิ๊ฟตกใจสะดุ้งเฮือกพร้อมกับเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้เผลออุทานหรือหลุดเสียงหายใจออกมา กิ๊ฟรู้แล้วว่าจะต้องเจอกับอะไร แต่ยังไม่ทันได้คิดเธอคนนั้นก็เอียงคอลงมาที่ตู้แต่เป็นการเอียงคอในลักษณะที่หันมามองตรงตู้ที่กิ๊ฟแอบดูอยู่

กิ๊ฟบอกนางเกือบช็อค และรู้แล้วว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่ใช่คน ใบหน้าของเธอคนนั้นเละไปครึ่งซีก แววตาขาวโพลนและดุดัน และดูเหมือนกับว่าเธอคนนั้นจะรู้ว่ากิ๊ฟกำลังแอบมองอยู่ กิ๊ฟเมื่อตั้งสติได้ก็รีบนั่งยองลงอย่างเดิมและภาวนาขอให้เธอคนนั้นไปจากตรงนั้น เพียงชั่วอึดใจกิ๊ฟก้อได้ยินเสียงประตูปิดลงมาเบาๆ กิ๊ฟเริ่มน้ำตาไหลและอยากให้พวกเรากลับมาไวๆ ในขณะที่นางกำลังคิดอยู่นั้น ในใจก็อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นออกไปจากห้องรึยัง นางจึงค่อยๆพยุงตัวเองในตู้แคบๆ เพื่อลุกขึ้นมามองผ่านช่องของประตู

แต่พอนางมองลอดออกไปแทบทำให้นางหัวใจวาย !! เพราะมีดวงตาคู่หนึ่งที่มองลอดกลับเข้ามาจากด้านนอกเหมือนกัน กิ๊ฟบอกว่าตอนนั้นกรี้ดสุดเสียงและหวังให้ใครก็ตามที่อยู่แถวนี้ได้ยิน แต่ช่างเป็นความโชคร้ายของ  กิ๊ฟเหลือเกิน เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครเลยที่ได้ยินเสียงร้องของกิ๊ฟ กิ๊ฟบอกรู้สึกหายใจไม่ออกเหมือนจะเป็นลมให้ได้ เท่านั้นยังไม่พอผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มที่จะเขย่าตู้เหมือนจะพยามเปิดให้ได้ กิ๊ฟในตอนนั้นไม่มีเเรงกรี๊ดแล้ว ได้แต่นั่งพนมมือร้องให้อยู่อย่างนั้นจนอ่อนแรง

จนกะทั่งพวกเราก็เสร็จจากการเข้าแถว ก็ขึ้นมาไขประตูตู้ให้กิ๊ฟออกมาพอดี กิ๊ฟบอกช่วงเวลานั้นมันผ่านไปนานมากและจะขอจดจำไปจนตาย หลังเหตุการณ์นั้นนางก็ย้ายโรงเรียนทันที

ขอบคุณเรื่องจาก : Pantips.com

 

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *